HISTORIA KLASZTORU

KlasztorPoczątki obecności ojców bernardynów na ziemiach polskich sięgają roku 1453, kiedy to do Krakowa przybył franciszkański zakonnik: św. Jan Kapistran. Wielu młodych ludzi urzeczonych postacią franciszkańskiego kaznodziei, zapragnęło tak jak on poświęcić swoje życie Bogu w zakonie Biedaczyny z Asyżu. Dla nich właśnie u stóp Wawelu, Jan Kapistran założył klasztor pod wezwaniem innego świętego franciszkanina: świętego Bernardyna ze Sieny.
Na ziemię ostrzeszowską przybyli za sprawą miejscowego starosty Andrzeja Siewierskiego, który jako wotum za uzdrowienie chciał ufundować nowy klasztor. Jego zamiary zbiegły się w czasie z postanowieniem szlachty Ziemi Ostrzeszowskiej która na zjeździe w 1629 roku zdecydowała o założeniu w Ostrzeszowie klasztoru dla bernardynów i kościoła pod wezwaniem św. Michała Archanioła. Decyzję tę poparł król Władysław IV i nakazał wydzielić z gruntów folwarku ostrzeszowskiego ziemię dla zakonu. Uchwałę szlachty Ziemi Ostrzeszowskiej i decyzję króla zaakceptował sejm koronacyjny w roku 1633.
Wybudowano drewniany kościół i zabudowania klasztorne, które w czasie wojny ze Szwedami zostały spalone. Szybko podjęto decyzję o odbudowie kompleksu klasztornego, tym razem murowanego. Trwała ona w latach 1660 – 1740. Nowy kościół konsekrował bp. Eliasz Sommerfeld 4 września 1741 roku.

Początki obecności ojców bernardynów na ziemiach polskich sięgają roku 1453, kiedy to do Krakowa przybył franciszkański zakonnik: św. Jan Kapistran. Wielu młodych ludzi urzeczonych postacią franciszkańskiego kaznodziei, zapragnęło tak jak on poświęcić swoje życie Bogu w zakonie Biedaczyny z Asyżu. Dla nich właśnie u stóp Wawelu, Jan Kapistran założył klasztor pod wezwaniem innego świętego franciszkanina: świętego Bernardyna ze Sieny.
Na ziemię ostrzeszowską przybyli za sprawą miejscowego starosty Andrzeja Siewierskiego, który jako wotum za uzdrowienie chciał ufundować nowy klasztor. Jego zamiary zbiegły się w czasie z postanowieniem szlachty Ziemi Ostrzeszowskiej która na zjeździe w 1629 roku zdecydowała o założeniu w Ostrzeszowie klasztoru dla bernardynów i kościoła pod wezwaniem św. Michała Archanioła. Decyzję tę poparł król Władysław IV i nakazał wydzielić z gruntów folwarku ostrzeszowskiego ziemię dla zakonu. Uchwałę szlachty Ziemi Ostrzeszowskiej i decyzję króla zaakceptował sejm koronacyjny w roku 1633.
Wybudowano drewniany kościół i zabudowania klasztorne, które w czasie wojny ze Szwedami zostały spalone. Szybko podjęto decyzję o odbudowie kompleksu klasztornego, tym razem murowanego. Trwała ona w latach 1660 – 1740. Nowy kościół konsekrował bp. Eliasz Sommerfeld 4 września 1741 roku.
Po drugim rozbiorze Polski Ostrzeszów znalazł się w granicach zaboru pruskiego. W 1832 roku rząd pruski zakazał przyjmowania do klasztoru nowych zakonników, a sześć lat później dokonano kasaty klasztoru w Ostrzeszowie. Zakonników wydalono, klasztor i kościół zamknięto. Po śmierci ostatniego gwardiana skonfiskowano całość dóbr klasztoru. Młyn, rola, łąki i las przeszły pod zarząd zaborców, a kościół i zabudowania klasztorne przekazano gminie ewangelickiej. W 1846 r. katolicy odzyskali kościół a w pomieszczenia klasztorne do 1933 roku wykorzystywano na mieszkania. W latach 1933-34 na prośbę ks. Kard. Augusta Hlonda przejęło zgromadzenie sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu. Rozpoczęto dzieło przywrócenia kościoła i zabudowań klasztornych do właściwych im funkcji Siostry zaczęły także prowadzić gimnazjum żeńskie
Po wybuchu II wojny światowej siostry zmuszono do opuszczenia Ostrzeszowa a władze okupacyjne zamknęły kościół i klasztor gdzie chciano przygotować szkołę Hitlerjugend.Po wyzwoleniu nazaretanki wróciły do Ostrzeszowa i w zdewastowanym kościele zastały magazyn mebli. Pozostałe zabudowania także były w opłakanym stanie. Mimo niesprzyjającej atmosfery siostry zdecydowały nie przerywać swojego dzieła. W 1946 r. do Ostrzeszowa przeniesiono nowicjat. Po drugim rozbiorze Polski Ostrzeszów znalazł się w granicach zaboru pruskiego. W 1832 roku rząd pruski zakazał przyjmowania do klasztoru nowych zakonników, a sześć lat później dokonano kasaty klasztoru w Ostrzeszowie. Zakonników wydalono, klasztor i kościół zamknięto. Po śmierci ostatniego gwardiana skonfiskowano całość dóbr klasztoru. Młyn, rola, łąki i las przeszły pod zarząd zaborców, a kościół i zabudowania klasztorne przekazano gminie ewangelickiej. W 1846 r. katolicy odzyskali kościół a w pomieszczenia klasztorne do 1933 roku wykorzystywano na mieszkania. W latach 1933-34 na prośbę ks. Kard. Augusta Hlonda przejęło zgromadzenie sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu. Rozpoczęto dzieło przywrócenia kościoła i zabudowań klasztornych do właściwych im funkcji Siostry zaczęły także prowadzić gimnazjum żeńskie
Po wybuchu II wojny światowej siostry zmuszono do opuszczenia Ostrzeszowa a władze okupacyjne zamknęły kościół i klasztor gdzie chciano przygotować szkołę Hitlerjugend.Po wyzwoleniu nazaretanki wróciły do Ostrzeszowa i w zdewastowanym kościele zastały magazyn mebli. Pozostałe zabudowania także były w opłakanym stanie. Mimo niesprzyjającej atmosfery siostry zdecydowały nie przerywać swojego dzieła. W 1946 r. do Ostrzeszowa przeniesiono nowicjat.
Początki obecności ojców bernardynów na ziemiach polskich sięgają roku 1453, kiedy to do Krakowa przybył franciszkański zakonnik: św. Jan Kapistran. Wielu młodych ludzi urzeczonych postacią franciszkańskiego kaznodziei, zapragnęło tak jak on poświęcić swoje życie Bogu w zakonie Biedaczyny z Asyżu. Dla nich właśnie u stóp Wawelu, Jan Kapistran założył klasztor pod wezwaniem innego świętego franciszkanina: świętego Bernardyna ze Sieny.
Na ziemię ostrzeszowską przybyli za sprawą miejscowego starosty Andrzeja Siewierskiego, który jako wotum za uzdrowienie chciał ufundować nowy klasztor. Jego zamiary zbiegły się w czasie z postanowieniem szlachty Ziemi Ostrzeszowskiej która na zjeździe w 1629 roku zdecydowała o założeniu w Ostrzeszowie klasztoru dla bernardynów i kościoła pod wezwaniem św. Michała Archanioła. Decyzję tę poparł król Władysław IV i nakazał wydzielić z gruntów folwarku ostrzeszowskiego ziemię dla zakonu. Uchwałę szlachty Ziemi Ostrzeszowskiej i decyzję króla zaakceptował sejm koronacyjny w roku 1633.
Wybudowano drewniany kościół i zabudowania klasztorne, które w czasie wojny ze Szwedami zostały spalone. Szybko podjęto decyzję o odbudowie kompleksu klasztornego, tym razem murowanego. Trwała ona w latach 1660 – 1740. Nowy kościół konsekrował bp. Eliasz Sommerfeld 4 września 1741 roku.
Po drugim rozbiorze Polski Ostrzeszów znalazł się w granicach zaboru pruskiego. W 1832 roku rząd pruski zakazał przyjmowania do klasztoru nowych zakonników, a sześć lat później dokonano kasaty klasztoru w Ostrzeszowie. Zakonników wydalono, klasztor i kościół zamknięto. Po śmierci ostatniego gwardiana skonfiskowano całość dóbr klasztoru. Młyn, rola, łąki i las przeszły pod zarząd zaborców, a kościół i zabudowania klasztorne przekazano gminie ewangelickiej. W 1846 r. katolicy odzyskali kościół a w pomieszczenia klasztorne do 1933 roku wykorzystywano na mieszkania. W latach 1933-34 na prośbę ks. Kard. Augusta Hlonda przejęło zgromadzenie sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu. Rozpoczęto dzieło przywrócenia kościoła i zabudowań klasztornych do właściwych im funkcji Siostry zaczęły także prowadzić gimnazjum żeńskie
Po wybuchu II wojny światowej siostry zmuszono do opuszczenia Ostrzeszowa a władze okupacyjne zamknęły kościół i klasztor gdzie chciano przygotować szkołę Hitlerjugend.Po wyzwoleniu nazaretanki wróciły do Ostrzeszowa i w zdewastowanym kościele zastały magazyn mebli. Pozostałe zabudowania także były w opłakanym stanie. Mimo niesprzyjającej atmosfery siostry zdecydowały nie przerywać swojego dzieła. W 1946 r. do Ostrzeszowa przeniesiono nowicjat.

Film o klasztorze pobernardyńskim-element w budowie